Plany parowozu - wielkość H0 (skala 1:87)
	Arkusz 1   Plik 1z2 [1656x2120px]
	Arkusz 1   Plik 2z2 [1564x2124px]
	Arkusz 2   Plik 3 [3120x2208px]
	Arkusz 3   Plik 4 [3148x2220px]
	Arkusz 4   Plik 5 [3132x2204px]
	Spis części   Plik 6 [1380x2032px]
Wszystkie pliki z obu wersji w jednym ZIP lub PDF.

W wyniku badań przeprowadzonych w tunelu aerodynamicznym uzyskano zmniejszenie oporu powietrza o 48% przez zastosowanie otuliny aerodynamicznej, wygładzenie jej powierzchni i zaokrąglenie krawędzi, aby powietrze łagodnie ślizgało się (opływało) parowóz. Tender również okryto całkowicie otuliną, z tyłu zastosowano harmonię w celu złączenia pierwszego wagonu, a tym samym usunięcia szkodliwych wirów powietrza, które zwykle powstają za tendrem. Tender typu 32D 36, do nabierania wody posiada klapy boczne z obu stron, otwierane na zewnątrz z budki maszynisty. Ładowanie węgla odbywa się przez otwór w górnej części tendra, zamykany przesuwaną klapą. Z tyłu tendra jest umocowana drabinka umożliwiająca wejście na dach. Połączenie parowozu z tendrem za pomocą sprzęgła głównego i dwóch sprzęgieł zapasowych z urządzeniem resorowym. Wewnątrz tendra umieszczono nieznaną u nas do tej pory przesuwnicę węgla.

W celu umożliwienia dostępu do poszczególnych części zasłoniętych otuliną, zastosowano w niej klapy, po otwarciu których dostęp był całkowicie wygodny. Dostęp do dymnicy jest umożliwiony po odchyleniu na boki dwóch połówek części półkolistej otuliny, z przodu na zawiasach. Duże wykroje wykonane w ostojnicy belkowej o grubości 80 mm, zmniejszają jej ciężar i dają dobrą widoczność wszystkich mechanizmów.

Drążek nastawnicy dla zachowania kształtu aerodynamicznego przeprowadzono pod pokładem parowozu.

Parowóz pośpieszny serii Pm-36 (wersja aerodynamiczna) jest szczytowym osiągnięciem polskiej myśli konstrukcyjnej w technice kolejowej lat międzywojennych, czego dowodem był złoty medal, jaki Polsce przyznano za ten parowóz w 1937 r. na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu.

Podstawową trudnością przy wykonywaniu tego modelu będzie właściwe ukształtowanie otuliny lokomotywy i tendra. Zmienne przekroje, duże ilości promieni i krzywizn zmuszają nas do wykonywania sporej ilości nacięć, odpowiedniego kształtowania, wyginania, a następnie zalewania wszystkich nierówności sporą ilością cyny. Oczywiście wszystkie miejsca lutowane trzeba dokładnie opiłować i wygładzić. Zaletą modelu jest brak klasycznego kotła i wszystkich elementów z nim związanych, jak również duża wolna przestrzeń pod otuliną, pozwalająca na zastosowanie dużego mocnego silnika.