Druga część budowanej przeze mnie makiety żuławskiej przedstawia szlak kolei wąskotorowej na Żuławach stylizowany na lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku.
   Na żuławskich szlakach kolei wąskotorowej towarzyszyły mosty, przepusty czy rowy melioracyjne usytuowane wzdłuż torów. Nieodłącznym elementem krajobrazu żuławskiej depresji były wierzby. Podmokłe tereny Żuław były dla tych drzew odpowiednie z uwagi na to, że do swojego rozwoju zużywają znacznych ilości wody. Dlatego najchętniej sadzone były wzdłuż rowów melioracyjnych, ale także wzdłuż linii kolei wąskotorowej i polnych dróg.
   W miejscach, gdzie bezpośrednio z pola odbywał się załadunek buraków na podstawione wcześniej wagony, budowano tory postojowe. W okresie międzywojennym można było spotkać wiatraki odprowadzające wodę z kanałów. Krajobraz wsi żuławskiej to przepiękne domy z podcieniami, to przede wszystkim ciężka praca menonitów, którzy przed wiekami osuszali te ziemie. Dziś pozostały po nich tylko nieliczne cmentarze menonickie.
   Dawniej pociągi wąskotorowe kursowały przez cały rok, dziś jeżdżą turystycznie w okresie letnim i tylko na wyznaczonych odcinkach.

Obecnie tylko makieta żuławska przybliża miniony okres świetności Żuław dlatego przynajmniej jeden z fragmentów powinien stać się częścią stałej ekspozycji muzealnej regionu.